آی نوتی - فکر روز - انتشارات فکر روز

نامه ليلی و مجنون حکيم نظامی گنجوی

سخن گفتن از «عشق » به عنوان امری مقدس ، در دنيايی که مدت هاست که در واژه های «قداست و تقدس و مقدس» چندان معنايی پيدا نمی کند، و اعتماد به امر مقدس را نوعی بلاهت می داند، کاری بس مشکل است؛ دنيايی که به نظر می رسد بر تقدس زدايی از امور مقدس، سوگند ياد کرده است و می پندارد که عبور از مرز «مقدس» او را به حقيقتی والاتر و واقعی تر رهنمون می شود.
عشق باعث می شود که ما به بيرون از خويشتن روی آوريم ، يعنی با تمام هستی خود به «ديگری» توجه کنيم. «رفتار عشق » درست عکس «رفتار عقل» است يعنی اگر عقل همه چيز را از مرکزی که خود در آن ايستاده است می نگرد و ارزيابی می کند، و از اين رو در «خودخواهی محض» غوطه می خورد، عشق به انسان امکان می دهد که به بيرون از خود توجه کند؛ بيرون از خودی که نامش «معشوق» است و همه حرکات و سکنات عاشق فقط وفقط تابع خواست و اراده اوست ...